"Wszyscy oni tylko kasę biorą!" – mówi sąsiad naprawdę wściekły. Nie wiem na kogo, ale dostaje się kandydatom do Parlamentu Europejskiego. Uogólnia? Mógłby bardziej racjonalnie?...
Te wszystkie teksty wieszczące katastrofę, kończące się zwykle wykrzyknikiem albo skrzywioną twarzą, bardzo często nazywamy polskim ględzeniem, narzekaniem, fatalizmem.
A ja dziś w obronie chciałem.
Skąd się to bierze? Bo skutki znamy: miliony niespełnionych marzeń, miliony pustych kart do głosowania, miliardy zaprzepaszczonych szans na zmianę i rozwój. Ale dlaczego? Skąd to?
Otóż jeśli spojrzymy na te okrzyki i narzekania jak na – znaną z zarządzania projektami – analizę ryzyka, to zobaczymy, że jest w tym narzekaniu sens. To właśnie suma naszych doświadczeń, przeszkody, na których zęby zjedliśmy – przed nimi chcemy uchronić najbliższych albo siebie. Najczęściej chyba wychowawcy chcą tak chronić wychowanków. A nasz mózg traktuje każde działanie jak projekt: marzy, wyznacza cele, planuje etapy, budżet, wskaźniki i szacuje ryzyka. Tyle że z wiekiem coraz częściej robi to w odwrotnej kolejności.
Dlatego w skrajnych przypadkach zaczynamy od "I tak Ci/mi/im się nie uda!", od poszukującego wskaźników "A co ja z tego będę miał?" albo "I co to zmieni?".
Gdy masz takie myśli, pamiętaj: jedziesz na wstecznym biegu. Ruszasz w antyprojekt. Zatrzymaj się, weź oddech, zmień bieg na ten, który pozwala kierować bez patrzenia cały czas we wsteczne lusterko. Podążaj za marzeniami (swoimi, bliskich, wychowanków), zaplanuj dobrze te hece, przelicz siły i środki, a na koniec dopiero myśl o uzębieniu wnusia. Co Ty i on możecie zrobić razem, żeby była i frajda, i wszystkie siekacze.
Dzisiejszy odcinek sponsorują literki Z i W, jak Zębowa Wróżka.
Źródło: http://demotywatory.pl/4141543
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz